เมื่อหลายเดือนก่อนมีคนมาถามผมว่า ถ้าจะทำพวกให้บริการ ads คล้ายๆ google adsense
จะต้องใ ช้เครื่อง spec อะไร ใช้ software อะไรเป็น DBMS โดยให้ตัวเลขประมาณ transaction ต่อวันมาคร่าวๆ
ผมก็ตอบไ ปว่าแค่ MySQL ก็เหลือเฟือ ไม่ถึงกับต้องเสียเงินไปซื้อ DBMS ราคาแพงมาใช้
คนถามก็งงๆ ว่าจะสามารถรองรับได้เหรอ
จนถึงตอนนี้ก็ไ ม่ทราบว่าโครงการนั้นไปถึงไหนแล้ว

มาวันนี้ผมเ องก็เพิ่งรู้ว่า facebook เจ้าของ social networking ชื่อก้องโ ลกเอง
ที่เมื่อปีที่แล้วมี hit rate มากกว่า 80,000 hit ต่อนาที ก็ยังคงใ ช้ php/mysql อยู่

อย่าง google เองก็ยังคงใช้ linux เป็น os สำหรับ server
และในหลายๆ project ของ google เองก็ใช้ opensource อย่างแพร่หลาย และมีประสิทธิภาพ

จะเห็นได้ว่าบ่อยครั้งที่ free opensource/software ก็ knock out licensed software ด้วยความสามารถของ architecture และ engineer
ทำไ มคนไทยไม่เอาเป็นแบบอย่างบ้าง
หรือกลัวว่าจะไม่ได้ commission นอกระบบกันนะ

ปล1: โดยทั่วไปประมาณ 90% ของ developer ที่ใช้ microsoft ใช้งาน OOP ให้เกิดประโยชน์ไม่เป็น
ปล2: ส่วนใหญ่ developer ชอบการ copy+paste ทั้งที่รู้ว่างาน sw development มักจะเจอแบบแก้แล้วแก้อีก ทั้งแก็ก้ bug ทั้ง change requirement แต่ก็ยังคงเพิ่มงานให้ตัวเองโดยการ copy+paste
ปล3: คนที่ทำงาน sw development โดยทั่วไป (โดยเฉพาะ sa) เข้าใจว่าการ re-use ในมุมของ oop คือการ enhancement บางสิ่งบางอย่าง ให้ใช้งานได้หลายๆ ที่ ผลที่ตามมาคือ dependency มหาศาล ทำให้ยากต่อการ debug และการแก้ไข
ปล4: เท่าที่เจอมา 80% ของ developer ใช้ spring เพียงแค่การใช้แทนการสร้าง object และการเรียก set method
ปล5: ทั้งหมดมาจากประสบการณ์ส่วนตัวทีเ จอมาทั้ง organization ขนาดใหญ่บางที่ จนถึงขนาดเล็ก
ปล6: จากทั้งหมดข้างบนอาจบอกได้ว่าคนที่ทำงานจริงจังไม่ได้รับการ encourage/motivate ในการเรียนรู้ ทั้งจากที่เกี่ยวกับงาน และเกี่ยวกับ technology จริงจังจากองค์กร เท่าที่เห็นส่วนมาก คนที่ทำงานดีทำงานเก่ง งานจะมากองโดยที่เงินเดือนเท่าเดิม จะได้เงินดือนขึ้นก็ต่อเมื่อตอนที่บอกว่าจะลาออก ซึ่งคนส่วนมากเมื่อบอกว่าจะลาออกก็คือได้งานใหม่แล้วนั่นเอง

public interface GenericDao <T, PK extends Serializable> {
  public PK create(T object);
  public T read(PK pk);
  public void update(T object);
  public void delete(T object);
}

public class GenericDaoImpl <T, PK extends Serializable>
    implements GenericDao<T,PK> {
  private Class<T> type;
  public GenericDaoImpl(Class<T> type) {
    this.type = type;
  }
  public PK create(T object) {
    return (PK) getSession().save(object);
  }
  public T read(PK pk) {
    return (T) getSession().get(type, pk);
  }
  public void update(T object) {
    getSession().update(object);
  }
  public void delete(T object) {
    getSession().delete(object);
  }
} 

ในการนำ GenericDao นี้ไปใช้งานต่างๆ ก็เพียงแค่สร้าง sub-class ขึ้นมาเท่านั้น
และยังสามารถเพิ่มเติม method ต่างๆ ตามที่ต้องการได้

public class PersonDao extends GenericDaoImpl<Person, Integer> {
  public PersonDao() {
    super(Person.class);
  }

  public List<Person> findByName(String name) {
    return (List<Person>) getSession().createQuery("from packagename.Person p where p.name = ?").setString(1,name).list();
  }
  // additional finder methods if need
} 

 

ข้อดีและข้อเสีย

ข้อดีของการแยก data access code ออกจาก business code ก็คือ ผู้ที่เขียน business code ไม่จำเป็นต้องรู้เกี่ยวกับฐานข้อมูล หรือการเขียน sql statement
ทั้งนี้ใน medium-scale และ large-scale application มีโอกาสมากที่จะมีการ query หรือ update ข้อมูลเดียวกันมากกว่า 1 function
การแยก data access layer ออกมาก ก็ทำให้ไม่ต้องเขียน code ซ้ำๆ หรือ copy + paste และทำให้ความซับซ้อนของ code ลดลงอย่างมาก

วิธีการ

 โดยมากแล้ว วิธีการพัฒนา software ในไทย เริ่มจากการ design database/table ซึ่งในการใช้ OOP นั้นเป็นวิธีการที่ไม่ค่อยจะถูกต้องนัก
ในเมื่อ table ถูกออกแบบมา ดังนั้นโดยทั่วไป data object และ dao จะถูกสร้างขึ้นที่จุดนี้
 โดยทำการสร้าง 1 data class และ 1 dao class ต่อ 1 table ตัวอย่างเช่น
เรามีตารางลูกค้า

create table customer {
  customer_id int primary key,
  name varchar(50),
  addr_line1 varchar(200),
  addr_line2 varchar(200),
  addr_line3 varchar(200),
  tel varchar(100),
  fax varchar(100)
} 

เราจะสร้าง class เพื่อเป็นตัวแทนของข้อมูลลูกค้าโดยมี property ต่างๆ ตามตาราง customer

public class Customer {
  private Integer customer_id;
  private String name;
  private String addrLine1;
  private String addrLine2;
  private String addrLine3;
  private String tel;
  private String fax;
} 

หลังจากนั้นจึงสร้าง interface สำหรับ DAO และ implementation class ในการ select/insert/update/delete ข้อมูลลูกค้า ดังนี้

public interface ICustomerDao {
  public Customer read(Integer customerId) throws Exception; 
  public void create(Customer c) throws Exception;
  public void update(Customer c) throws Exception;
  public void delete(Customer c) throws Exception;
  public void delete(Integer customerId) throws Exception;
  public List<Customer> findByName(String name) throws Exception;
  // .. additional methods if need
} 

public class CustomerDao implements ICustomerDao {
  public Customer read(Integer customerId) throws Exception {
    PreparedStatement pstmt = null;
    ResultSet rs = null;
    Customer c = null;

    try {
      pstmt = connection.prepareStatement("select * from customer where customer_id=?");
      pstmt.setInt(1, customerId);
      rs = pstmt.executeQuery();
      if (rs.next()) {
        c = new Customer();
        c.setCustomerId(rs.getInt(1));
        c.setName(rs.getString(2));
        // map other properties
      }
    } finally {
       try {
         if (rs != null) rs.close();
         if (pstmt != null) pstmt.close();
       } catch (Exception e) {}
    }
    return c;
  }
  // other method implementation code
} 

ในการใช้งาน dao ภายใน business layer ก็ใช้เพียงแค่

Customer customer = customerDao.read(customerId);
customer.setName(newName);
customerDao.update(customer); 

โดยไม่ต้องสนใจการเขียน sql statement และยังสามารถนำไปใช้ได้หลายที่โดยไม่ต้อง copy+paste อีกด้วย